‘We zijn natuur, dus waarom coachen we nog binnen?’

Een coachgesprek aan tafel? Voor Noloc-lid en Register Loopbaanprofessional Eva Visser is dat eerder uitzondering dan regel. Als wandelcoach – en docent en studiebegeleider bij de Noloc-geaccrediteerde loopbaanopleiding van Windesheim – voert zij haar gesprekken het liefst buiten. Langs de Deventerse IJssel, door het bos, via kronkelende paadjes en soms gewoon in de stromende regen. Want juist tijdens het lopen gebeurt er iets bijzonders. “Mensen krijgen letterlijk meer ruimte in hun hoofd.” 

Waarom? Omdat beweging iets in gang zet. In je hoofd, in je lijf én in je loopbaan.

Eva ontdekte wandelcoaching vanuit haar eigen liefde voor wandelen. In de weekenden liep ze langeafstandstochten met haar man. Maar doordeweeks? Veel binnen. Veel zitten. “Toen dacht ik: hoe geweldig zou het zijn als ik mijn werk ook meer naar buiten kon verplaatsen?”

In 2022 volgde ze een opleiding Wandelcoaching. Eerst combineerde ze binnen- en buitengesprekken, maar inmiddels doet ze alles buiten, op een TMA-gesprek via Teams na. En het verschil? Dat voelde ze vrijwel meteen. “Buiten ben ik zelf veel meer ontspannen als coach. Ik laat makkelijker stiltes vallen. Ik schrijf minder mee. Ik durf meer los te laten.”

Sterker nog: toen ze na een aantal buitengesprekken weer eens tegenover een coachee aan tafel zat, voelde dat… ongemakkelijk.

Binnen zaten we elkaar ineens zo aan te kijken

“We zaten elkaar ineens zo aan te kijken. Dat voelde zó onnatuurlijk. Buiten loop je naast elkaar. Dat voelt veel gelijkwaardiger.”

Wandelcoaching werkt: coachees voelen het ook

Dat wandelcoaching iets doet, hoort Eva voortdurend terug van coachees. In de ervaringsverhalen die ze met Noloc deelde, klinkt dezelfde ervaring door. Zoals Nicoline in De juiste plek vinden begint niet altijd met weggaan zegt: “Het wandelen maakte het luchtig en vrij. Niet tegenover elkaar aan een tafel, maar gewoon in gesprek terwijl je beweegt.”

Bernadette beaamt dit gevoel in Is dit alles? “Tijdens het lopen praat je makkelijker, het voelt luchtiger dan tegenover elkaar aan tafel zitten.”

Volgens Eva is dat precies wat beweging doet. “Je bent letterlijk in een andere omgeving. Dat geeft afstand van dagelijkse patronen. Mensen ontspannen sneller. Ze durven breder te kijken.”

De natuur als spiegel

Wandelcoaching gaat voor Eva niet over “bomen knuffelen”, benadrukt ze lachend. Al mag dat natuurlijk best, juist ook je zintuigen gebruiken werkt. Wat haar vooral fascineert, is hoe de natuur als metafoor werkt. Hoe een houding, een route of een object – zoals een takje – ineens symbool kan staan voor iemands situatie en helpt om inzichten te verhelderen.

Zo vertelt ze over een coachee die geen perspectief meer zag. “Ze liep helemaal naar beneden te kijken. Toen vroeg ik: waar kijk je eigenlijk naar? Naar de grond, zei ze. Dat besefte ze ineens zelf ook. Daarna ging ze letterlijk weer om zich heen kijken.”

Een andere coachee koos tijdens een oefening een ‘modderig, levenloos plasje’ als metafoor voor haar situatie. “Dan weet je eigenlijk meteen: hier gebeurt iets. De natuur maakt dingen in jezelf zichtbaar zonder dat je er hard naar hoeft te zoeken.”

Ook coachees herkennen zich daarin. Bernard schetst een mooi voorbeeld in Ik ben pas 64 en kies voor een nieuwe koers: “Door te lopen in de natuur kwamen gesprekken veel natuurlijker op gang. Eva liet me ook werken met metaforen. Een scheefstaande boom bijvoorbeeld, dat voelde voor mij als: zo sta ik nu ook, uit evenwicht, maar ik wil weer recht groeien.”

Zelfs regen kun je gebruiken

En ja: Eva loopt óók als het regent. “In het kennismakingsgesprek manage ik die verwachting meteen,” vertelt ze. “We gaan naar buiten. Ook bij slecht weer.” Sterker nog: regen blijkt regelmatig een verrassend waardevolle ingang. “Het zit vaak allemaal in je hoofd. Net als veel loopbaanvragen en belemmeringen eigenlijk. Regen kan dan ineens symbool staan voor hoe je ergens naar kijkt.”

Volgens Eva gebeurt het zelden dat slecht weer echt een probleem wordt. “Mensen denken vaak vooraf: oei, regen. Maar als je eenmaal loopt, valt het meestal enorm mee. Tijdens de opleiding die ik volgde, regende het bijna elke lesdag. Dat leerde me toen al dat het niet uitmaakt."

Geen ingewikkelde methodiek nodig

Wat Eva misschien nog wel het liefst wil overbrengen aan haar vakgenoten: het hoeft helemaal niet ingewikkeld te zijn. En je hoeft geen volledige opleiding wandelcoaching te doen om ermee te beginnen. “Natuurlijk: als je echt methodisch buiten wilt werken, kan een opleiding heel waardevol zijn. Daar word je zéker een betere coach van.”

Ze hoopt vooral dat meer loopbaanprofessionals simpelweg gaan experimenteren. “Hoe mooi zou het zijn als elke loopbaancoach af en toe een gesprek buiten voert? Wat zou dat doen voor de gezondheid van Nederland?” 

Mensen krijgen letterlijk meer ruimte. Meer rust. Meer perspectief.

Volgens haar gebeurt er namelijk al iets zodra iemand buiten stapt. “Je hersenen reageren direct anders. Mensen krijgen letterlijk meer ruimte. Meer rust. Meer perspectief.”

Eva is op missie

Tijdens dit gesprek wordt één ding snel duidelijk: voor Eva is wandelcoaching meer dan een methodiek. Het is bijna een missie. “We zíj́n natuur. Dat vergeten we vaak.”

Ze ziet ‘buiten zijn’ niet alleen als fantastisch hulpmiddel voor coaching, maar ook als manier om gezonder, duurzamer en bewuster te leven. “Als mensen meer buiten zijn, voelen ze zich vaak ook meer verbonden. Met zichzelf, met anderen, met de natuur.”

En precies daarom deelt ze haar ervaring graag met collega’s. “Ik zou het alleen maar mooi vinden als meer professionals naar buiten gaan.”

Ga je mee naar buiten?

Benieuwd hoe je wandelcoaching kunt inzetten in je praktijk? Of wil je gewoon ervaren wat coachen in de buitenlucht doet? Eva verzorgt voor Noloc-leden twee inspirerende workshops waarin je op een laagdrempelige manier kennismaakt met deze methodiek. Geen zware theorie, maar vooral doen, ervaren en natuurlijk ook: lekker een frisse neus halen.

Meld je nu aan voor de workshop Ga je mee naar buiten? in Deventer of Soest.

Want zoals Eva zegt:
“De lat hoeft niet hoog. Eén gesprek buiten kan al verschil maken.”