‘Ik hoefde niet terug. Dat moest ik eerst echt geloven’

Sanne is iemand die niet snel stilzit. Als zich in haar loopbaan iets nieuws aandiende, was haar reactie vaak: proberen. Een soort Pippi Langkous, zoals haar re-integratiecoach haar ooit omschreef: ‘ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan’. Zo rolde ze van de ene functie in de andere en werkte ze jarenlang in de gezondheidszorg.

Ze hield van het contact met mensen en van de dynamiek van het werk. Tegelijkertijd werd haar baan steeds zwaarder. De verantwoordelijkheid was groot en ze maakte heftige situaties mee. Lange tijd ging ze gewoon door. Totdat het niet meer ging. “Ik was helemaal bevroren. Heel gek was dat. Er kwam niks meer uit.”

Als teruggaan ademnood geeft

Na haar uitval begon Sanne voorzichtig met re-integreren. Eerst met eenvoudige administratieve werkzaamheden, een uur per keer. Alleen al ervaren dat een werkplek ook veilig kon zijn, was belangrijk. Toch zat haar vertrouwde werk nog sterk in haar hoofd. Ze wilde graag weer meedoen en ging al snel meer werken. Achteraf ziet ze daarin ook haar eigen valkuil en drive: “Ik moet en ik zal werken.” Juist daardoor was ze geneigd opnieuw werk aan te pakken zonder goed stil te staan bij de vraag of het werkelijk nog bij haar paste.

Ik was heel bang dat ik weer terug moest

Toen een re-integratie tweede spoortraject begon, was ze dan ook onzeker. Eén gedachte overheerste: straks moet ik terug naar het werk dat ik niet meer aankan. “Ik was heel bang dat ik weer terug moest. Alleen al bij die gedachte kreeg ik ademnood.”

'Je hoeft niet terug'

Tijdens het traject werd Sanne begeleid door Hiske van Driel, een bij Noloc aangesloten professional. Een van de belangrijkste dingen die Hiske haar duidelijk maakte, was even simpel als belangrijk: je hoeft niet terug. Er zijn andere mogelijkheden. “Die overtuiging had ik wel nodig.” Want met haar uitval had ook haar zelfvertrouwen een flinke deuk gekregen.

Na jarenlang in hetzelfde vakgebied te hebben gewerkt, vroeg Sanne zich af wat ze daarbuiten eigenlijk nog te bieden had. In de gesprekken met Hiske verschoof de aandacht daarom van wat niet meer kon naar wat Sanne allemaal had opgebouwd. Wat had ze in al die jaren eigenlijk allemaal geleerd? En welke kwaliteiten kon ze ook in heel ander werk gebruiken? Met gesprekken en loopbaantools kreeg ze daar steeds meer zicht op.

Langzaam veranderde haar blik op zichzelf. “Ik dacht: o ja, zie je wel. Ik kan dit. Ik kan nieuwe dingen leren. Ik héb gewoon kennis.”

Er bleek veel meer mogelijk

Een werkervaringsplek buiten haar vertrouwde werkomgeving liet Sanne uiteindelijk ervaren dat er meer mogelijk was. Ze deed ander werk en kreeg weer perspectief. “Nieuwe dingen leren, dat is fantastisch. Dat is echt leuk!”

Ook merkte ze dat werken met en voor mensen niet betekende dat ze opnieuw dezelfde intensieve verantwoordelijkheid moest dragen. Het kon ook anders.

Wat van jou is, neem je mee

Gaandeweg leerde Sanne onderscheid te maken tussen het werk dat niet meer bij haar paste en de kwaliteiten die ze had opgebouwd. “Wat je kunt, kun je meenemen. Dat zijn je eigen kwaliteiten. Ik moest alleen leren welke kwaliteiten dat waren, zonder dat ik daarvoor terug hoefde naar dezelfde plek.”

Ze merkte ook dat ze liever wat meer op de achtergrond werkt. Niet voortdurend vooraan staan of de grootste verantwoordelijkheid dragen, maar wel haar kennis gebruiken, nadenken, uitzoeken en bijdragen. Dat past nu beter bij haar.

‘Ik zit er niet aan vast’

Inmiddels werkt Sanne weer in een omgeving waarin ze zich veilig voelt en waar haar eerdere werkervaring goed van pas komt. Ze weet ook beter wat ze nodig heeft. Werk voelt bovendien niet langer als iets waar ze voor altijd aan vastzit. Dat geeft haar de vrijheid om nieuwsgierig te blijven. Tijdens haar re-integratie heeft ze niet alleen geleerd welk werk beter bij haar past, maar ook dat ze nieuwe dingen kan leren. 

Haar grootste les? “Dat het allemaal kan. Dat je kunt veranderen van werk en dat er ook een plek voor je kan zijn die anders is dan wat je gewend bent.”

Ga eens voor een andere smaak

Wat zou Sanne zeggen tegen iemand die nu aan het begin van een re-integratietraject staat? Daar is ze helder over: haal eruit wat erin zit. Blijf nieuwsgierig en probeer niet automatisch terug te grijpen op wat je altijd hebt gedaan. “We zijn al snel geneigd te kiezen voor wat we kennen. Maar probeer eens iets anders. Ga eens voor een andere smaak.”

Zelf moest ze eerst ervaren dat ze niet terug hoefde naar haar oude werk. Pas daarna ontstond ruimte om te kijken naar wat ze wel kon en wilde. En kwam het vertrouwen dat er echt iets anders mogelijk was. Professionele begeleiding zou ze na haar eigen ervaring “met beide handen aangrijpen”. Terugkijkend zegt ze over het hele traject: “Het is uiteindelijk iets geweest wat ik nodig had om door te kunnen. Anders was ik waarschijnlijk weer in hetzelfde stramien terechtgekomen.”

De naam van de geïnterviewde is gewijzigd. Ook zijn enkele details over haar werk en loopbaan weggelaten of algemener beschreven om haar privacy te beschermen.