‘Ze zeiden dat de politie me niet zou lukken. Nou, kijk nu!’

Als Loyce vertelt dat ze later bij de politie wil werken, heeft niet iedereen daar vertrouwen in. Ook Register Jobcoach Ivo Lammers vraagt zich aanvankelijk af hoe ze dat voor zich ziet. Maar één ding leert hij al snel: onderschat Loyce niet. Drie jaar later werkt ze bij de politie. En hebben ze allebei iets belangrijks geleerd.

‘Wat moet ik met die man?’

Als Loyce op haar achttiende bij Jumbo werkt, zijn drie uur per dag voor haar het maximum. De drukte in de supermarkt, alle mensen en prikkels: het vraagt veel energie. Toch wil ze graag meer werken. Haar werkgever stelt voor om eens kennis te maken met jobcoach Ivo. Loyce moet er in eerste instantie weinig van hebben. ‘Ik dacht echt: wat moet ik met die man?’ vertelt ze lachend.

Ivo herinnert het zich nog goed. ‘Ze was behoorlijk sceptisch. Maar ik kwam daar regelmatig over de vloer, dus we konden rustig kennismaken. Een praatje maken, een flauwe grap tussendoor. Zo ontstond er langzaam vertrouwen.’

Ivo werkt als Register Jobcoach bij Ergon, het werk- en ontwikkelbedrijf voor de regio Eindhoven in de sociale werkvoorziening, en houdt bij Jumbo iedere twee weken spreekuur. Deze plaatselijke ondernemer wil bewust kansen bieden aan mensen die extra ondersteuning nodig hebben. ‘Ik kon bij Ivo gewoon mijn verhaal kwijt’, vertelt Loyce. ‘Als ik ergens meezat, luisterde hij. Dat luchtte enorm op. Daardoor kon ik ook steeds wat meer aan.’

Eén uurtje erbij. En anders weer terug.

Samen met haar leidinggevende bekijken Loyce en Ivo hoe ze haar uren voorzichtig kunnen uitbreiden. Niet meteen grote sprongen maken, maar telkens een uur erbij. Kijken hoe het gaat en vooral: niets forceren. ‘Ik wist dat ik ook weer een stap terug mocht doen als het te veel werd’, zegt Loyce. ‘Dan probeerden we het later gewoon opnieuw.’

Die ruimte blijkt belangrijk. Loyce krijgt meer vertrouwen, gaat meer uren werken en probeert verschillende afdelingen uit. Langzaam ontdekt ze hoeveel ze eigenlijk kan. Ook buiten het werk staat ze er niet alleen voor. Haar familie, thuisbegeleiding en andere betrokken professionals denken met haar mee. Ivo ziet hoe belangrijk dat is. ‘Iedereen keek naar mogelijkheden. Niet naar wat er allemaal niet zou kunnen.’

En dan gebeurt er iets wat een tijd daarvoor nog ondenkbaar leek: Loyce besluit weer naar school te gaan.

Diploma op zak

School was lange tijd geen vanzelfsprekende optie. Toch wil Loyce graag een diploma halen. Ze weet dat dit haar kansen op de arbeidsmarkt vergroot. Ze volgt een mbo-2-opleiding in administratieve richting, afgestemd op wat voor haar haalbaar is in combinatie met haar werk bij Jumbo. Binnen een jaar heeft ze haar diploma op zak. ‘Toen gingen er ineens veel meer deuren open. Ik had bij Jumbo ontzettend veel geleerd over mezelf, maar ik wilde verder. Ik ben iemand die graag nieuwe stappen zet.’

En dat merkt Ivo ook. ‘Op een gegeven moment ging Loyce als een raket. Je zag dat ze toe was aan nieuwe uitdagingen.’ Maar welke kant op? Eén wens heeft Loyce vanaf het allereerste begin duidelijk uitgesproken: ze wil bij de politie werken.

Een band met ouderen

‘Loyce zei vanaf dag één dat ze bij de politie wilde werken’, vertelt Ivo. ‘Maar hoe ze dat precies voor zich zag, wist ze nog niet. Dus gingen we samen onderzoeken wat bij haar zou passen.’ Niet meteen denken dat iets onmogelijk is, maar doorvragen. Welke werkzaamheden spreken haar aan? Wat vraagt zo'n functie? En welke tussenstappen zijn er nodig? Omdat een passende mogelijkheid bij de politie nog niet in beeld is, onderzoeken ze ook andere richtingen. Via een project van Ergon krijgt Loyce de kans om ervaring op te doen in de ouderenzorg.

‘Dat had ik vroeger echt nooit gedacht’, lacht ze. ‘Ik zei altijd dat de ouderenzorg niets voor mij was. Maar ik merkte dat je veel meer kunt doen dan alleen mensen verzorgen.’ Ze helpt ouderen bij activiteiten en bouwt een band op met bewoners. ‘Sommigen voelden echt als een tweede oma. Als mensen je bedanken voor wat je doet, is dat zo mooi.’

Ook hier krijgt Loyce de ruimte om te wennen. Het team is betrokken en de begeleiding sluit aan op wat ze nodig heeft. Ivo blijft bereikbaar, maar doet bewust een stap terug. ‘Er was op die werkplek goede begeleiding aanwezig. Loyce kon steeds meer zelf. Dan hoef ik niet overal bovenop te zitten.’

Een droom komt uit

Ondertussen houdt Ivo zijn netwerk in de gaten. Via het initiatief De Blauwe Baan, waarmee de politie werkmogelijkheden biedt aan mensen met een ondersteuningsbehoefte, hoort hij over een vacature. Na een kennismaking komt er een passende functie vrij. Loyce kan aan de slag met het bekijken van camerabeelden, het beluisteren van audiobestanden en het verwerken van digitale informatie.

Toch is de overstap spannend. Ze heeft het immers ontzettend naar haar zin in de ouderenzorg. ‘Ik dacht: ik zit nu op zo'n fijne plek, moet ik daar dan weer weg? Maar ik wist dat ik terug mocht als het niet zou lukken. Dus heb ik het toch geprobeerd.’

Sinds het voorjaar werkt Loyce bij de politie. ‘Ik vind het nog steeds heel gaaf.’ Tegelijkertijd leert ze opnieuw iets over zichzelf. Het werk achter een bureau is interessant, maar ze mist het directe contact met mensen. Juist wat ze vroeger zo spannend vond, geeft haar nu energie. ‘Ik ben veel socialer geworden. Daarom kijk ik welke andere mogelijkheden er binnen de politie zijn. Er kan nog zoveel.’

Beeld ter illustratie

Een heel netwerk dat meebeweegt

Voor Ivo laat dit traject zien wat er mogelijk wordt als verschillende partijen samenwerken. ‘De ondernemer van Jumbo bood Loyce een kans en gaf haar ruimte om te groeien. Het Venster ondersteunde haar thuis, het REA College maakte passend onderwijs mogelijk en via Ergon kon ze nieuwe werkervaring opdoen. Uiteindelijk bood de politie haar een plek en ruimte om zich verder te ontwikkelen.’

Ook de bereidheid om mee te bewegen maakte het verschil. Loyce mocht haar uren rustig opbouwen en bij een volgende stap altijd terugvallen op een vertrouwde werkplek. ‘Iedereen dacht in mogelijkheden’, zegt Ivo. ‘Maar het mooiste vind ik dat Loyce het uiteindelijk zelf heeft gedaan. Wij hebben meegedacht, kansen gezocht en ondersteuning geboden. Zij heeft de stappen gezet.’

Soms is weten dat Ivo er is al genoeg

Inmiddels begeleidt Ivo Loyce al zo'n drie jaar. Zijn rol is in die tijd behoorlijk veranderd. Waar hij eerst nauw betrokken was bij haar werk en de gesprekken met haar leidinggevende, is hij nu vooral iemand op wie ze kan terugvallen. ‘Ik hoef eigenlijk bijna niets meer te doen’, zegt hij. ‘Af en toe check ik hoe het gaat. En als Loyce ergens tegenaan loopt, belt of appt ze me. Dan bespreken we het even en kan ze weer verder.’

Loyce knikt. ‘Soms twijfel ik ergens over. Dan denk ik: ik zal Ivo eens vragen hoe hij ertegenaan kijkt.’ Het contact is vertrouwd en ontspannen. Loyce waardeert vooral dat Ivo aanvoelt wat ze nodig heeft. ‘Hij kan heel serieus zijn als je ergens echt over wilt praten. Maar als je een grappige dag hebt, doet hij net zo hard mee.’

Ivo lacht. Die flauwe grappen zijn er in al die jaren niet minder op geworden. Beschikbaar blijven zolang dat iets toevoegt, is voor hem de waarde van langdurige jobcoaching. Soms intensief, soms op de achtergrond. ‘Loyce redt zich hartstikke goed. Maar het feit dat ze weet dat ik er ben als het nodig is, geeft rust. Waarom zou je dat contact dan zomaar verbreken?’

Ik heb zelf ook van Loyce geleerd

Als Ivo terugkijkt, is hij vooral trots. ‘Dit zijn de trajecten waarvoor je jobcoach bent geworden. Iemand zo zien groeien, dat is ontzettend mooi.’ Maar ook zijn eigen kijk is veranderd. ‘Toen Loyce vertelde dat ze bij de politie wilde werken, dacht ik: hoe zie je dat voor je? Ze durfde me nauwelijks aan te kijken. Maar ze heeft me geleerd niet te snel te oordelen. Nu denk ik vaker: wat als het wel lukt? Kijk maar waar Loyce nu staat!’

En Loyce? Die heeft een duidelijke boodschap voor anderen. ‘Laat niemand je vertellen dat iets niet gaat lukken. Dat heb ik zelf ook meegemaakt. Mensen zeiden dat de politie voor mij niet haalbaar was. Nou, kijk nu! Geloof in jezelf. Je kunt vaak veel meer dan je denkt.’